Na terenie zlikwidowanego w kwietniu 1943 roku getta warszawskiego, Niemcy zbudowali obóz koncentracyjny - pisze "Rzeczpospolita". Ofiarami fabryki śmierci mogło być łącznie nawet 20 tysięcy osób. Obóz ulokowno na terenie opustoszałego getta. Baraki i komory gazowe zbudowano na dwóch podwórzach i na terenie dawnego więzienia wojskowego w obrębie ulic Zamenhoffa, Gęślej (dzisiejsza Anielewicza) i Okopowej. Początkowo powstały drewniane budynki, które z czasem zastąpiono murowanymi. Budynki otaczała strefa zamknięta, oddzielona wysokim murem getta. Zadaniem więźniów miało być uporządkowanie terenu getta. Pierwszy transport przybył do Warszawy z Buhenwaldu. Kolejne pochodziły między innymi z Aushwitz-Birkenau, a większość więźniów stanowili Żydzi z Grecji, Austrii, Francji, Niemiec, Węgier, Belgii i Holandii. Unikano transportów polskich obywateli, zdaniem autora tekstu celowo. Starano się maksymalnie odizolować mieszkańców miasta od ofiar, a także obawiano się kolejnego buntu. Obóz funkcjonował do lipca 1944 roku. Na kilka dni przed wybuchem Powstania Warszawskiego dokonano masowych egzekucji wśród chorych i wyczerpanych. Resztę więzionych zmuszono do morderczego marszu w stronę Kutna. Tam tych, którzy przeżyli wywieziono do obozu koncentracynego w Dahau. Powstańcy, którzy 5 sierpnia opanowali teren obozu, uwolnili 348 więźniów. Po wojnie na terenie niemieckiej fabryki śmierci ulokowano obóz jeniecki NKWD, zamieniony w 1945 roku na katownię UB. Ostatni więźniowie polityczni, w większości żołnierze Armii Krajowej, opuścili to miejsce w 1956 roku. Więcej informacji na temat obozu koncentracyjnego w centrum Warszawy w publikacji Bogusława Kopka w "Rzeczpospolitej". "Rzeczpospolita"/jp/ab
Biskup Antoni Długosz odpowiada na pytania dziennikarki "Gazety Wyborczej" o sens nauki religii. Przekonuje między innymi, że katcheza nie pownna być nudnym obowiązkiem szkolnym i wbrew wielu środowiskom nie może wrócić do salek katechetycznych. Ksiądz zdecydowanie odrzucił sugestie, by nauka religii w szkole obniżyła prestiż zajęć. Przypomniał, że przedmiot ten wrócił do szkoły w 1990 roku na prośbę rodziców, a katecheza w przykościelnych salkach wcale nie była tak kolorowa, jak przedstawiają to niektórzy. Małe sale, zajęcia łączące kilka różnych roczników, to ówczesna codzienność - mówi dziennikarce "Gazety Wyborczej" biskup Długosz. Argumentem przeciwko nauce religii w szkole nie jest też, według biskupa Długosza, brak nauczycieli etytki. Zwraca uwagę, że to nie wina Kościoła, że brakuje nauczycieli tego przedmiotu. Chociaż przyznaje, że w każdej placówce taki nauczyciel powinien być. Ksiądz zdecydowanie odrzucił argument o nieprzygotowaniu katechetów do pracy w szkole. Jak podkreślił biskup, poziom dydaktyczny księży to sprawa bardzo indywidualna. Podobnie jak nie zgodził się z postulatem, by nie wliczać oceny z religii do śreniej ocen. "Zależy mi na tym, by wreszcie katecheza była wartością dla uczniów, rodziców, nauczycieli, dyretkrów szkół" - powiedział biskup Długosz. Cały wywiad z biskupem Antonim Długoszem na temat nauki religii w szkole publikuje "Gazeta Wyborcza". "Gazeta Wyborcza"/jp/ab
Rozwój polskiej oświaty za granicą, ochrona dobrego imienia Polski za granicą i promocja polskiej kultury, to tylko niektóre tematy trzeciego Zjazdu Polonii i Polaków z Zagranicy w Warszawie. Udział w spotkaniu zapowiedziało ponad 300 działaczy polonijnych z z całego świata. Aleksander Zając, wiceprezydent Europejskiej Unii Wspólnot Polonijnych, w rozmowie z "Naszym Dziennikiem" zwraca uwagę na kłopoty z rozwijaniem polskiej edukacji w Niemczech. Jego zdaniem u źródeł problemu legł traktat polsko-niemiecki z 1991 roku, który znacznie lepiej potraktował mniejszość niemiecką w Polsce, niż interesy Polonii mieszkającej w Niemczech. Aleksander Zając wskazuje na fakt, że mniejszość niemiecka w Polsce ma prawo korzystać z dopłat do swojej działalności z budżetu państwa. Podobnych przywilejów nie ma polska społeczność w Niemczech, która musi sama finansować naukę języka i ma problemy z organizacją lekcji. "Nasz Dziennik"/jp/ab
"Moja babcia, gdyby żyła, to byłaby słuchaczką Radia Maryja" - mówi w wywiadzie dla "Rzeczpospolitej" kompozytor Wojcicech Kilar. Artysta nie ukrywa przywiązania do tradycyjnych wartości, historii i chrześcijaństwa. Mówi między innymi: "Poglądy takie jak moje, są zazwyczaj tak klasyfikowane - ciemnogród, moherowe berety". Znany kompozytor nie ukrywa też swoich sympatii politycznych. Jako jeden z niewielu przedstawicieli świata kutury tak otwarcie deklaruje poparcie dla Prawa i Sprawiedliwości i polityki obecnego rządu. "Dla mnie to jest rząd najlepszy i najbardziej wiarygodny - mówi Wojciech Kilar. Za wielką zaletę rządu uważa powoływanie się na polską tradycję narodową, nasz charakter narodowy i tożsamość, co widać na forum międzynarodowym. "Kaczyńscy - chwali Kilar - potrafią wystąpić przeciw poprawności politycznej, którą tak dobitnie kiedyś zdefiniował były prezydent Francji Jaques Chirac w słynnej wypowiedzi: <>. Dlaczego mamy cicho siedzieć? - pyta kompozytor. W rozmowie z "Rzeczpospolitą" piętnuje pychę niektórych polityków, która jego zdaniem stanęła na przeszkodzie powstania koalicji PO-PiS. Chociaż, nie traci nadziei na powstanie podobnego tworu po wyborach: "Mam nadzieję, że PiS zrobi wszystko, aby powstała koalicja z PO. Tego samego oczekuję od Platformy" - mówi kompozytor. Wojcicech Kilar nie szczędzi krytyki elitom intelektualnym. Jego zdaniem krytyka polskiej demokracji nie wynika z jej zagrożenia, ale z zagrożenia pozycji wąskiej grupy ludzi. "Okazuje się, że nie cała inteligencja myśli o sobie <>" - mówi kompozytor. Cały wywiad z Wojciechem Kilarem w dodatku "Rzeczpospolitej" Plus Minus. Tytuł: "Jestem z zaścianka". "Rzeczpospolita"/jp